جنگجويان در راه خدا : * ( « إِنَّ الله يُحِبُّ الَّذِينَ يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِه » ) * صفّ : 4 18 - قرآن در بارهء اثبات وجود خدا و توحيد او ، بيشتر برهان نظم را كه دليل قطعى شعور و درك و عقل است ، پيش ميكشد ، آرى براى اثبات حق تعالى و يگانگى او ، برهان نظم بهترين برهان و عموم فهم است . 19 - اسماء حسنى را كه نامهاى - مخصوص خدا باشند در « حسنى » مطالعه فرمائيد . اللَّهمَّ : اصل آن يا الله است ، حرف نداء از اوّلش حذف شده ، و ميم مشدّد در آخر جاى آن را گرفته است ، در قرآن فقط در معناى نداء به كار رفته ، در زبان عرب به معناى تمكين جواب و استثناء نيز استعمال شده است ، و در قرآن مجيد فقط پنج بار آمده است . الْو : ( بر وزن فلس ) تقصير . كوتاهى ( مفردات ) . * ( « لا تَتَّخِذُوا بِطانَةً مِنْ دُونِكُمْ لا يَأْلُونَكُمْ خَبالًا » ) * آل عمران : 118 ، يعنى از غير خودتان همراز مگيريد كه در تباهى شما كوتاهى نميكنند * ( « وَلا يَأْتَلِ أُولُوا الْفَضْلِ مِنْكُمْ وَالسَّعَةِ أَنْ يُؤْتُوا أُولِي الْقُرْبى وَالْمَساكِينَ » ) * نور ، 22 صاحبان فضل و وسعت كوتاهى نكنند از اينكه بنزديكان و مساكين چيزى بدهند ، كلمهء « يأتل » را در آيه ، قسم خوردن معنى كرده‌اند ولى معناى اوّلى بهتر است ، گر چه « ائتلى » بمعنى قسم خوردن آمده است ، زيرا حفظ وحدت معنى بهتر است و اثبات اشتراك دشوار مىباشد . نا گفته نماند : مادهء الو را از باب نصر ينصر و افتعال و تفعيل بمعنى تقصير و كوتاهى گرفته‌اند ، و از باب افعال و تفعّل و افتعال قسم خوردن معنى كرده‌اند ( اقرب الموارد ) در مفردات گويد : * ( « لا يَأْتَلِ أُولُوا الْفَضْلِ » ) * مىشود از باب افتعال باشد بمعنى تقصير ، و مىشود از آليت باشد بمعنى قسم خوردن . در الميزان ذيل آيهء مذكور گفته : ايتلاء بمعنى تقصير ، ترك ،